بزرگترین کارخانه تولید بتن آماده استاندارد در کرمان

بتـن هـای خود تـراکم
بتنی با کارایی زیاد و عدم جداشدگی است که می‌تواند در محل مورد نظر ریخته شده، فضای قالب را پر کند و اطراف آرماتورها را بدون نیاز به تراکم مکانیکی فرا بگیرد. بتن خودتراکم در حالت تازه عموماً با سه ویژگی زیر شناخته می‌شود:
قابلیت پرکنندگی: توانایی بتن برای پر کردن قالب‌ها تحت وزن خودش را گویند. برای اصلاح قابلیت پرکنندگی، حجم فوق روان کننده و نسبت آب به پودر باید کنترل شود.
قابلیت عبوری: توانایی عبوری از بین موانع تحت اثر وزن خودش، بدون واردکردن نیروی اضافی را گویند. برای اصلاح قابلیت عبوری میزان حجم سنگد‌‌انه‌های درشت باید تنظیم شود.
مقاومت در برابر جداشدگی: ترکیب یکنواخت و همگن بتن در مدت انتقال و بتن ریزی را گویند. برای افزایش مقاومت در برابر جداشدگی، باید میزان آب و فوق روان کننده در مخلوط کنترل شود.
کنترل کیفیت بتن خودتراکم در آزمایشگاه و همچنین در سایت باید انجام شود. ترکیب مناسبی از روش‌های آزمایش میتواند کارایی بتن خودتراکم را مشخص کند.
جریان اسلامپ (قابلیت پرکنندگی)
زمان T50 در جریان اسلامپ (قابلیت پرکنندگی)
حلقه J (قابلیت عبوری)
قیف V (قابلیت پرکنندگی)
قیف V پس از ۵ دقیقه (T5) (مقاومت در برابر جداشدگی)
جعبه L (قابلیت عبوری)
جعبه U (قابلیت عبوری)

بتن‌های الیافی
در زمان‌های گذشته، از الیاف جهت تقویت ملات‌های ترد و شکننده استفاده می‌شد که مشهورترین و پرطرفدارترین آن که به علت ارزانی قابل دسترسی بوده و هست، کاه می‌باشد که برای تقویت آجرهای خشتی و ملات کاهگل در اندودها در قبال ترک خوردگی که بعد از خشک شدن به وجود می‌آید، به کار رفته و در حال حاضر نیز ارزانترین نوع ملات در مناطق روستایی کشور است. استفاده از کاه و مخصوصاً موی دم اسب و یا بز در بناهای قدیمی ایران به خصوص گنبدها سابقه طولانی و تاریخی دارد که بصیرت و اطلاع صاحبان فن را در مورد الیاف نشان می‌دهد. کاربرد الیاف فولادی از اواسط قرن اخیر آغاز گردیده و تاریخ دقیقی در مورد استفاده از این روش در دسترس نیست ولی افراد مختلف با استفاده از روش‌های متفاوتی نظیر کاربرد تکه‌های سیم یا بریده‌های فلز در داخل بتن، امتیاز این نوع روش را به نام خود به ثبت رسانده‌اند. کاربرد اینگونه رشته‌ها یا الیاف در بتن و بطور کلی در ملات‌های سیمانی که مورد استفاده است، می‌تواند الیاف شیشه‌ای، پلی اتیلنی، فولادی، آزبست و یا نایلونی باشد.
هدف از کاربرد الیاف در بتن افزایش مقاومت کششی، کنترل گسترش ترک‌ها و افزایش طاقت بتن می‌باشد تا قطعه بتنی بتواند در مقابل بارهای وارده در یک مقطع ترک خورده تغییر شکل های زیادی را پس از نقطه حداکثر تنش تحمل نماید. بتن با الیاف مختلف در سال های اخیر در سازه‌های عمده‌ای چون روسازی راه‌ها و فرودگاه‌ها، پی های عظیم با تغییر شکل های زیاد و به ویژه در پوشش بتنی تونل ها به کار رفته است. در ساخت پوشش تونل‌ها بتن الیافی با پاشیدن بر جداره شکل می پذیرد. در حال حاضر برای حذف ترک‌ها در پوشش تونل‌هایی که به صورت چند تکه پیش ساخته اجرا می شود از بتن بدون آرماتور و تنها الیاف استفاده شده و این نوع بتن سبب حذف ترک‌ها در حین عمل آوری و حمل و نقل قطعات و نصب آنها برای کامل کردن مقطع تونل‌های مترو شده است. در نوع بسیار جدید بتن الیافی که می توان با آن به حداکثر نرمی در بتن رسید از روش ریختن دوغاب روی الیاف استفاده می شود. در این روش ابتدا الیاف ریخته شده و سپس فضای بین آنها با ملات دوغابی پر می شود. میزان الیاف در این بتن حدود ۱۰ درصد می باشد که حدود ۱۰ برابر میزان الیاف در بتن های الیافی متداول است. با این مصالح لایه های محافظی بدون ترک و تقریبا غیر قابل نفوذ می توان ایجاد نمود. به علت نرمی زیاد این قطعات ظرفیت تغییر شکل پذیری این قطعات به میزان ظرفیت دال‌های فولادی می‌رسد . مقاومت فشاری این نوع بتن حدود ۱۱۰-۸۵ مگاپاسکال و مقاومت خمشی حدود ۴۵-۳۵ N/m می باشد. از این قطعات می توان نه تنها به عنوان لایه‌های محافظ کوچک استفاده نمود بلکه در باندهای فرودگاه در برابر ضربات عملکرد خوبی نشان می دهند. در کارهای تعمیراتی دال ها می توان از آنها به عنوان لایه روی بتن قدیم و بدون درز و در زمان کوتاهی استفاده نمود.
مزایای بتن الیافی در مقایسه با بتن بدون الیاف را می توان بطور خلاصه بشرح ذیل بیان داشت:
مقاومت د‍ر مقابل تورق وسایش
مقاومت در مقابل تنش های خستگی
مقاومت عالی در مقابل ضربه
قابلیت کششی وظرفیت زیاد تغییر شکل نسبی
قابلیت باربری بعد از ترک خوردگی
افزایش در میزان جذب انرژی

بتن با مقاومت
بتن با مقاومت بالا بتنی است که دارای مقاومت  فشاری بالاتر از ۴۰ MPA باشد.
در ساخت و سازهای معمولی، غالبا تنها معیار پذیرش بتن، مقاومت فشاری آن است. شاید این مسئله از آنجا ناشی میشود که بتنی با مقاومت فشاری رضایت بخش، غالبا دیگر ویژگی‌ها را در حد متوسط خواهد داشت. عواملی نظیر مشخصات سنگدانه‌ها از لحاظ شکل، بافت و حداکثر اندازه آنها، مقدار سیمان مصرفی و نسبت آب به سیمان بر مقاومت فشاری بتن تاثیر می گذارند. نکته اصلی در تهیه بتن با مقاومت بالا استفاده از نسبت آب به سیمان پایین است. در بتن نرمال این نسبت بین ۴۰/۰ تا ۷/۰ تغییر می کند اما در بتن با مقاومت بالا این مقدار به ۲/۰ ۳۵/۰ کاهش می یابد. چنین نسبت پایین، مخلوط را خشک، سخت و در عمل غیر قابل اختلاط می کند. برای افزایش کارایی این مخلوط به آن روان کننده قوی افزوده می شود. روان‌کننده قوی، اختلاط اجزا را ممکن ساخته و فشردن و ریختن بتن را ساده‌تر می کند. دوده سیلیس نیز در نسبتهای مختلفی بین ۱ تا ۲۰% وزن سیمان قابل استفاده است.
مهمترین این مزیت‌ها را  می توان به شرح زیر بر شمرد:
افزایش مقاومت و سختی که می‌تواند باعث کاهش تغییر مکان‌های افقی ناخواسته شود.
بهینه سازی فضای مفید از طریق کاهش ابعاد هندسی اعضای سازه‌ای
کاهش طول مهاری و وصله میلگردها
کاهش وزن مرده ساختمان
بهبود خواص مکانیکی، پایایی، آب بندی و کاهش نفوذ پذیری بتن در برابر سرایت عوامل شیمیایی یا جوی مضر
امکان پذیر نمودن استفاده از رده های گوناگون بتن مناسب با مقاومت مورد نیاز در ستون های طبقات مختلف ساختمان‌های بلند مرتبه که این موضوع ثابت ماندن مقطع ستون و ابعاد قالب را به همراه دارد.

بتن با دوام و عملکرد بسیار بالا
امروزه ساخت بتن‌های با مقاومت بالا از سوژه تحقیقات کنار گذاشته شده و بیش از فاکتور مقاومت به عامل دوام و طول عمر بتن اهمیت می دهند.
امروزه بحث از ساخت سازه‌هایی با طول عمر ۱۰۰۰ سال است. در صورتی که متوسط طول عمر مفید سازه‌های بتنی در کشور ما ۱۵سال میباشد. در نتیجه ساخت بتن‌های HPC (با دوام بالا) باعث صرفه جویی در مصالح مصرفی و هزینه دراز مدت می گردد؛ البته باید توجه داشت که هر بتن HPC یک بتن HSC است؛ ولی عکس آن صادق نمی باشد.
از فاکتورهای مهم در ساخت HPC ،کاهش نسبت آب به سیمان، استفاده از دانه‌های مناسب، استفاده از حداکثر میزان مصالح سنگی، تراکم مناسب بتن، استفاده از سیمان‌های مقاوم در برابرحمله سولفات‌ها، استفاده از پزولان‌های مناسب و سایر مواد افزودنی مانند الیاف میتوان نام برد.
تحقیقات نشان میدهد که در صورت محافظت بتن در برابر یون کلر و حمله سولفات‌ها همچنین جلوگیری از رسیدن آب و اکسیژن به قسمت های مرکزی بتن دوام و طول عمر آن افزایش می یابد. کلیه فاکتور‌های فوق در جهت رسیدن به این ویژگی میباشد.